خسرو

بیان بگن خسرو گل سرسبده

                                          بین تمام شاعرا از همشون سرآمده

                                  وقتي ابد چشم تو را پيش از ازل مي آفريد

وقتي زمين ناز تو را در آسمانها مي کشيد

                          وقتي عطش طعم تو را با اشکهايم مي چشيد

من عاشق چشمات شدم از عقل بود یا بی دلي

                               چيزي نمي یادم به یاد  ديوانگي یا عاقلي

يک آن شد اين عاشق شدن دنيا همان يک لحظه بود

                          آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

                               من عاشق چشمات شدم ......

وقتي که من عاشق شدم شيطان به نامم سجده کرد

                      آدم زمين  ماوا گرفت .  عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشي بود نه گلي

                           چيزي نمي یادم به یاد  ديوانگي یا عاقلي

                              من عاشق چشمات شدم ......

من عاشق چشمات شدم شايد کمي هم بيشتر
 

                    چيزي در آنسوي يقين شايد کمي هم کيش تر
 

آغاز و ختم ماجرا لمس  تماشاي تو بود
 

                       ديگر فقط تصوير من در مردمکهاي تو بود

                             من عاشق چشمات شدم.....
 

آنگاه بودکه اشک من سرچشمه شد بر عاشقی   
  

                        آئین  شد چشمان تو  . آئینه  بر دلدادگی
 

من عاشق چشمات شدم ......

همه دنیا دست بلند کنید هوا . بزنید توی سرم
 

                            هیچی  نمیگم به شما . آخه من خیلی خرم

اگه خواستید  کنارتون  میام و همیشه این دور و برم

       نخواستیدم میپرم . میرم سی خودم .آخه من خیلی خرم   

هر وقت از غصه دلتون  میگیره تو هرزمانی که گرفت 
 

                            واسه خنده تون  میشم  دولا  . اونم تا کمرم

 میخندم و میخندونم  از ته دل و شادی میدم

                           تو دل خودم  پر از غم  . اخه من خیلی خرم

زیر بارون و برف . باد و رگبار و تگرگ  

          بکشید من رو  . رو سر  . واسه گل سایه بونیم ز   برگ  

نخورید غصه از اینکه  بلایی میاد سرم

                              عذاب وجدان نداره خر و . من خیلی خرم  

دستتون پیش من  رو شد .  میخونم فکرتونو  

                         فکر کنید خرم کردید و  . من  الان خیلی خرم

     ولی اونروز که نمیتونید گذر  کنید ز من یابمونید بی من

            میفهمید منی که خرم  . از خودت و ازهمه کس بهترم  

از همه من بهترم  . میفهمید بالاترم . . میفهمید من سرورم

                            آخه من خیلی خرم  . آخه من خیلی خرم

                                                                          خسرو

اما اجل اونو بردش . بابا حسینم چرا مردش

خاک سرد کرد اونو مهمون  . پسرش آواره و ویلون

تکیه گاهش دیگه رفته  . چشماش هست همیشه گریون

اونی که با تو قوی بود . همه جا داره میشه داغون

وقتیکه داد میزد و فریاد . شکوه ها میکرد ز بیداد

دستهات میومد رو شونم  . آرامش بوی تو میداد

نیستی بگی  : خسروی بابا . دیوار راست رو نرو بالا

بشین یک گوشه  تو آروم . چکار داری با غم مردم

جلو پلیس ها و مردم محله میگفتی باید آروم شین

چشمات اما میگفت خسرو . هیچوقت ساکت ننشین

زبونت میگفت یواشتر . نگاهات داد میزد بیشتر و بیشتر

دستهات نیست بگیره دستهام . پاک کونه ار گونه هام اشکهام

نیستی به  سرم بکشی دستی . بگی باهاتم ....نترسی   

همه چیت مونده به یادم  . اولین بار دلم رو به تو دادم

فکر نکن رفتی و شدی فراموش .

                                 آتیش عشق من و تو با دریا نشه خاموش

تا بودی باهام بودی  حالا منم که باهاتم .

                                     وقتی نیستی هم جاتم . هم خاک پاتم 

                                                                                                   خسرو  

من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

 من خودم بودم ویک حس غریب که به صد عشق و هوس می ارزید

 من خودم بودم و دستی که صداقت می کاشت گر چه درحسرت گندم پوسید

 من خودم بودم و هر پنجره ای ...که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

و خدا می داند سادگی از ته دلبستگی ام پیدا بود

 من نه عاشق بودم و نه دلداده گیسوی بلندو نه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم که مرا از پس دیوانگیم می فهمید . آرزویم این بود...

 دور اما چه قشنگ تا روم تا در دروازه نور تا شوم چیده به شفافی صبح ...

من نه دیدارملاکم بود و نه اصرار به لب

                                                       تنها خواسته ام یاد تو بود در دل شب

                               من نخواستم که دل بسته دنیام شوی ......

   به خیالم آمد  .  آمده ای ما شویم   .    قد دنیا شویم  . همهء فردا شویم

یاد چشمهات نمیزاره که یک لحظه رهاشم از تصور

                                           طعم لبهات تصور رو میاره به تبلور

هنوز گرمای آغوشت . تو رگهامه . وجودم رو گرفته

                                  صدات مونده توی گوشم گیرا و بی تکبر

 گفتی خسرو دوست دارم . من حس کردم وجودت رو

                            میرم بعد از رکوع عشق سجود تو سجودتو

 اقامه میکنم با تو . نماز عشق به پا میشه

                        نمیخوام هیچ سلامی رو . سلام من به بود تو

 همه راز و نیاز من تو صبحگاه و نیمه شب

میره خلصه همه جسمم وقتی میای توی یادم

                                                       خسرو   ... فروردین 90